In een groot bos leefden drie dieren die allemaal dachten dat zij het beste konden helpen:

De uil zaten hoog in de bomen. Hij was slim en hield van duidelijke antwoorden. Hij wilde altijd tot in detail weten wat er aan de hand was.

De bever woonde bij de rivier. Hij maakte het gezellig en luisterde goed.
“Vertel eens hoe het echt met je gaat,” vroeg hij vaak, terwijl hij thee schonk die een beetje naar modder smaakte.

De das zat onder de grond. Alles was netjes geregeld. Hij had een boek waarin stond opgeschreven hoe je bepaalde wat iemand nodig had en hoe dat geregeld kon worden. En ja, daar hoorde meestal een formulier bij.

Op een dag werd een jonge ree gevonden. Ze was moe, at slecht en liep raar. Alsof haar poten en hoofd het niet eens waren.
De uil keek eerst.
“Geen duidelijke schade,” zei hij, “Daar kan ik niets mee. Lastig hoor.” En weg was hij.
De bever nam het over. Hij gaf warmte, soep en aandacht.
De ree vertelde dat ze haar groep kwijt was en zich alleen voelde.
De bever knikte begripvol. Maar lopen ging nog steeds niet beter.
Toen kwam de das.
“Waar valt dit onder?” vroeg hij.
“Eh… alles een beetje?” zei de ree.
De das keek moeilijk en zuchtte. “Dat staat staat niet in mijn boek, dus daar kan ik niets mee.”

’s Avonds zaten de uil, de bever en de das bij het laar. Ze keken sip.
“Wij missen iets,” zei de uil.
“Ze heeft meer nodig dan alleen luisteren,” zei de bever.
“En meer dan een regel,” gaf de das toe.
“Misschien,” zei de bever voorzichtig, “moeten we het samen doen.”

De volgende dag probeerden ze het anders.
De uil keek naar het lichaam, maar ook naar het leven van de ree.
De bever luisterde, maar hielp haar ook kleine stappen zetten.
De das stopte even met formulieren en keek wat echt nodig was.
Ze ontdekten dat de ree niet alleen zwak was, maar ook bang en alleen. Ze at minder en werd daardoor steeds zwakker.
Dus maakten ze samen een plan.
De uil gaf simpele oefeningen die de ree zelf kon doen.
De bever zorgde voor dagelijks contact en kleine wandelingen.
De das regelde dat dit kon doorgaan, zonder dat alles vastliep op regels.
Ze hielpen de ree ook weer contact te maken met andere reeën. Want samen is sterker dan alleen.
Het ging langzaam, maar het werkte. De ree kreeg vertrouwen, at beter en liep steeds verder.

Ondertussen leerden de dieren ook iets bij.
De uil stelde minder ingewikkelde vragen. De bever keek vaker naar wat iemand zelf kan. En de das maakte zijn regels iets soepeler.
En nu overleggen ze eerst samen als iemand hulp nodig heeft.
Oké… meestal dan.
Vanaf die dag spraken ze vaker af, deelden kennis, hielpen elkaar sneller en vergaten ze minder vaak dat achter elk probleem een dier zit.

Leuke fabel… en nu?

Al enige tijd ben ik als adviseur in de regio West-Brabant bezig met domeinoverstijgende samenwerking tussen zorgpartijen, welzijnsorganisaties en het sociaal domein om de beste zorg en ondersteuning te realiseren voor inwoners vanuit de regionale IZA- & AZWA- aanpak. Dat is een mooie uitdaging die met tegenstellingen, spanning en mislukking, maar juist ook en steeds vaker met mooie resultaten gepaard gaat.

Het gaat steeds beter. Maar ik zie ook dat er de komende periode een opgave ligt om te komen van de beginsituatie dat iedereen alleen zijn eigen ding doet, naar echte samenwerking.

Het blijft mensenwerk! Dat is iedere dag de conclusie. Samen moeten we blijven investeren in elkaar, elkaar en elkaars werelden leren kennen en vooral kijken naar die inwoners. Zo ontstaat zorg en ondersteuning die echt het verschil maakt.

Meer weten?

Marcel Lemmen denkt graag met u mee. Neem contact op via de contactpagina om met hem in gesprek te gaan.